Hier in Nederland genieten mensen van het zonnige weer. Wanneer het te warm is, kunnen we thuis verkoeling zoeken met een airco of ventilator. We kunnen een zwembad bezoeken of met het gezin naar het strand gaan. In Gaza kunnen mensen daar alleen maar van dromen.
Vóór de oorlog konden kinderen buiten spelen, lachen en verkoeling zoeken wanneer dat nodig was. Misschien haalden ze op een warme dag een ijsje. Wat zou ik graag willen dat het weer zo was. Dat er geen extreme hitte meer was in de tenten. Helaas is de werkelijkheid anders. De hitte in de tenten is verstikkend en schoon drinkwater is schaars. Er is geen ventilator waaronder mensen even kunnen uitrusten op een hete dag, geen koele plek om aan de brandende zon te ontsnappen.
Israël laat nog altijd maar een zeer beperkte hoeveelheid hulpgoederen Gaza binnen. Laatst zag ik een video waarop een soldaat van de Israeli Occupation Forces (IOF) eieren, bestemd voor de Palestijnse bevolking, kapotgooide. Zulke misselijkmakende beelden en verhalen zijn helaas geen uitzondering. Een staat die zich schuldig maakt aan genocide lijkt ieder gevoel van schaamte te hebben verloren.
Persoonlijk voel ik me boos en machteloos. Toch moeten we strijdbaar blijven. Dat is het minste wat wij kunnen doen, terwijl de Palestijnse bevolking elke dag vecht om te overleven. Wij mogen niet wegkijken. We kunnen petities ondertekenen, deelnemen aan demonstraties, Kamerleden aanschrijven en de druk blijven opvoeren. Ook moeten we de media scherp houden, zodat zij de schrijnende situatie in Gaza onder de aandacht blijven brengen.