Zestien jaar Mostafa

Morgen wordt Mostafa zestien jaar.

Zestien. Een leeftijd waarop veel jongeren nadenken over hun eerste rijles, een vervolgopleiding of een vakantie met vrienden. Een leeftijd waarop de toekomst steeds dichterbij lijkt te komen.

Voor Mostafa voelt de toekomst al jaren verder weg dan ooit.

Ik leerde Mostafa kennen als een rustige, vriendelijke jongen. Hij is niet iemand die veel klaagt. Wanneer hij over zijn leven vertelt, doet hij dat zonder grote woorden. Misschien maakt dat zijn verhaal juist zo aangrijpend.

Al voordat de oorlog zijn leven volledig op zijn kop zette, had Mostafa een droom. Hij wilde tandarts worden. Die droom heeft hij nooit losgelaten.

Maar oorlog trekt zich niets aan van dromen.

Zijn school werd gesloten. Leraren en klasgenoten kwamen om bij bombardementen. De veilige wereld waarin een kind hoort op te groeien, verdween. In plaats daarvan kwamen drones, explosies en voortdurende onzekerheid.

Wanneer de raketten inslaan, denkt Mostafa niet als eerste aan zichzelf. Hij slaat zijn armen om zijn kleine zusje Elin heen. Niet omdat iemand hem dat vraagt, maar omdat hij als geen ander weet hoe het voelt om een zusje te verliezen. In 2008 kwam zijn veertien maanden oude zusje om het leven tijdens de oorlog. Dat verdriet draagt hij nog altijd met zich mee.

Mostafa draagt ook een andere last. Sinds hij acht maanden oud was, leeft hij met glaucoom aan beide ogen. Hij onderging meerdere operaties en is afhankelijk van oogdruppels om zijn zicht zo goed mogelijk te behouden. Tijdens de oorlog werden zelfs die medicijnen moeilijk verkrijgbaar. Zijn vader, Abu Mostafa, deed er alles aan om ze te vinden. Hij keerde zelfs terug naar de verwoeste omgeving van hun huis, hopend iets te kunnen redden.

Niet alleen de medicijnen waren verdwenen.

Vlak voor de oorlog had Mostafa een nieuwe fiets gekregen. Zoals zoveel kinderen was hij er trots op. Nu ligt die fiets ergens onder het puin van wat ooit zijn thuis was. Misschien lijkt het voor buitenstaanders maar een fiets, maar voor een jongen van zijn leeftijd staat die fiets voor veel meer: voor vrijheid, voor spelen, voor een gewone jeugd.

Mostafa verloor zijn huis. Zijn school. Vrienden. Leraren. De veiligheid die ieder kind zou moeten kennen.

En toch verloor hij zijn droom niet.

Hij wil nog steeds tandarts worden.

Misschien is dat wel het meest bijzondere aan Mostafa. Niet dat hij oorlog heeft overleefd, maar dat hij ondanks alles blijft geloven dat er een toekomst bestaat waarin hij mensen kan helpen, pijn kan wegnemen en weer kan bouwen aan iets moois.

Morgen wordt hij zestien.

Ik hoop dat zijn volgende verjaardag niet meer gevierd hoeft te worden in een tent, tussen het geluid van drones en bombardementen. Ik hoop dat hij weer wakker wordt in een huis, naar school kan gaan, de zorg krijgt die zijn ogen nodig hebben en stap voor stap dichter bij zijn droom komt.

Want kinderen als Mostafa horen geen oorlog te overleven.

Zij horen de vrijheid te krijgen om te dromen.

Gefeliciteerd met je zestiende verjaardag, Mostafa. Moge het komende jaar het begin zijn van een toekomst waarin jouw dromen eindelijk meer ruimte krijgen dan de oorlog die ze zo lang heeft overschaduwd.