Mijn naam is Mariam, ik ben 19 jaar oud. Ik zit in de elfde klas van de wetenschappelijke richting. Net als elke andere leerling in Gaza droomde ik ervan om te slagen en mijn droom te verwezenlijken: kinderarts worden. Maar helaas brak de oorlog uit en zette ons leven volledig op zijn kop. Scholen sloten en het onderwijssysteem raakte volledig lamgelegd. Onze routine veranderde compleet; we waren gewend om op te staan, naar school te gaan en nieuwe ervaringen en kennis op te doen. We waren zo blij om onze leraren en klasgenoten weer te zien. We waren gelukkig in het leven daarvoor, maar helaas veranderde alles na het begin van de oorlog. Een jaar na het einde van de oorlog kondigde het Palestijnse Ministerie van Onderwijs aan dat we ons onderwijs via afstandsonderwijs, via Google Classroom, zouden voortzetten. In het begin was ik blij met dit nieuws, omdat ik opnieuw kon studeren. Ik ben een geschoolde vrouw en ik hou van leren. Het allerbelangrijkste voor mij is mijn droom te verwezenlijken: kinderarts worden. Helaas maken de omstandigheden het studeren lastig, vooral door de luchtaanvallen, het geluid van drones en de constante angst. Bovendien vereist elektronisch onderwijs een mobiele telefoon, en die heb ik niet. Omdat ik een bètastudie volg, bestudeer ik vakken als natuurkunde, scheikunde, biologie en wiskunde. Ik heb uitlegvideo’s nodig, maar de internetverbinding is zwak, waardoor ik mijn lessen niet goed kan volgen. Ook heb ik geen schoolboeken. Dit betekent dat het extreem moeilijk is om te studeren onder de voortdurende beschietingen en het gebrek aan onderwijsfaciliteiten in de Gazastrook. Ik hoop mensen te vinden die ons als studenten in de Gazastrook kunnen helpen om onze opleiding voort te zetten. Het belangrijkste probleem is dat de omgeving waarin we leven ongeschikt en onveilig is. Het is belangrijk om te vermelden dat onze psychologische toestand sterk beïnvloed wordt door het nieuws dat we horen, het geluid van bombardementen en luchtaanvallen die we dagelijks horen, het verlies van familieleden of vrienden, de zware ontheemding en het verlies van het huis waar we zijn opgegroeid. Al deze factoren hebben een grote impact op ons. Ik vraag me altijd af waarom wij niet, net als alle andere studenten ter wereld, in staat zijn om hun opleiding voort te zetten, zich in te schrijven aan de universiteit en hun dromen te verwezenlijken. Ik wil hier nog iets over zeggen. Als de oorlog niet was uitgebroken, zou ik nu in het eerste jaar van mijn geneeskundestudie zitten, maar de omstandigheden waren sterker dan wij en het lot heeft ervoor gezorgd dat ik een jaar later ben begonnen. Ik geef niet op en blijf vasthouden aan mijn droom. Mariam 16/02/2025
Heel goed Mariam, dat je jouw droom nooit op zal geven. Hoop en vertrouwen blijven houden is zo belangrijk. Blijf je verhalen opschrijven en delen, zodat andere jongeren op de hoogte zijn van de situatie en jou wellicht tot steun kunnen zijn. Heel veel liefs Risma
Beste Mariam, Als ik denk aan leven in oorlogsgebied moet erg genoeg altijd denken aan de eerste oorlog waar ik mee te maken. Dat was in Nederland. Mijn vader was meestal niet thuis maar had zich ergens verborgen (ze noemden dat ondergedoken) omdat hij bang was opgepakt te worden door de vijand. Dat waren toen de Duitsers. We zijn ook wel uit ons huis moeten vluchten. Ik was toen 4 jaar. Gelukkig is ons huis toen niet vernietigd. Later was ik met mijn 7 jaar in Indonesië. Nederland wilde dat land tot zijn eigendom maken en vocht tegen de Indische mensen. Mijn vader heeft daar erg genoeg aan meegedaan. Die oorlog heb ik 2 1/2 jaar meegemaakt en heb daar veel gehoord en gezien. Ik leef daarom volop met jou mee. Mariam, vecht voor je idealen, wordt een arts, want ik ben ervan overtuigd, dat jij een heel goede zult worden vol liefde voor de medemens. Ik hoop, dat je me goed begrijpt, als ik zeg, dat ik van je houd. Heel veel groeten, Ad
Beste Mariam, Als ik denk aan leven in oorlogsgebied moet erg genoeg altijd denken aan de eerste oorlog waar ik mee te maken. Dat was in Nederland. Mijn vader was meestal niet thuis maar had zich ergens verborgen (ze noemden dat ondergedoken) omdat hij bang was opgepakt te worden door de vijand. Dat waren toen de Duitsers. We zijn ook wel uit ons huis moeten vluchten. Ik was toen 4 jaar. Gelukkig is ons huis toen niet vernietigd. Later was ik met mijn 7 jaar in Indonesië. Nederland wilde dat land tot zijn eigendom maken en vocht tegen de Indische mensen. Mijn vader heeft daar erg genoeg aan meegedaan. Die oorlog heb ik 2 1/2 jaar meegemaakt en heb daar veel gehoord en gezien. Ik leef daarom volop met jou mee. Mariam, vecht voor je idealen, wordt een arts, want ik ben ervan overtuigd, dat jij een heel goede zult worden vol liefde voor de medemens. Ik hoop, dat je me goed begrijpt, als ik zeg, dat ik van je houd. Heel veel groeten, Ad