Mustafa

Ik ben Mustafa, ik ben 13 jaar oud. Iedereen op deze wereld heeft veel dromen. Ik had veel dromen. Mijn droom was om tandarts te worden, maar de oorlog heeft mijn dromen verbrijzeld. Wat mijn gevoelens ten opzichte van deze oorlog betreft: toen er een raket op ons gebied viel, omhelsde ik mijn kleine broertje omdat ik bang was hem te verliezen, net zoals ik mijn zusje van 14 maanden oud verloor tijdens de oorlog tegen de Gazastrook in 2008. Tijdens deze oorlog woonde ik met mijn familie in de haven van Khan Younis. Na drie maanden werden de golven van de zee extreem heftig en vernielden onze tent. Al onze bagage werd uit de tent gesleurd en de zee in getrokken. We verloren alles in onze tent en mijn broers en zussen werden nat en ziek. Daarnaast verloor ik een aantal klasgenoten en leraren door de beschietingen en aanhoudende bombardementen. Ik lijd al sinds mijn achtste aan glaucoom in beide ogen. Ik ben meerdere keren geopereerd en in één oog heb ik een Ahmad-klep gekregen, die ik nog steeds gebruik voor oogdruppels. Tijdens de oorlog had mijn vader moeite om oogdruppels te krijgen, wat mijn verdriet en leed om hem nog verergerde.Het is belangrijk om te vermelden dat mijn vader voor de oorlog een nieuwe fiets voor me had gekocht, die nu onder het puin van ons huis is verdwenen. Dat maakt me erg verdrietig. Je kunt zien hoe we waren en hoe we nu zijn. We woonden op een veilige plek met mijn familie, maar nu zijn we dat gevoel van veiligheid kwijt. We zoeken een veilige plek waar ik weer met mijn familie kan wonen, waar ik goede zorg voor mijn ogen kan krijgen en waar ik mijn opleiding kan voortzetten en mijn droom om tandarts te worden kan verwezenlijken. Mustafa 23-02-2025